ღვინო, რომელიც ჩვენი ოჯახისათვის დავაყენეთ.ახლა უკვე შენს სუფრაზეც.

ოჯახური მარანი ვართ, თელავთან. აქ ღვინოს ჩვენი ბაბუები აყენებდნენ, მათამდე კი მათი ბაბუები. არც ერთი ბოთლი არასდროს ყოფილა გასაყიდი.

ის სუფრისთვის იდგა. სუფრა კი ბევრი იყო. სახლი იმდენად ხშირად და იმდენი ხალხით ივსებოდა, რომ მეზობლებმა რესტორანი შეარქვეს.

სტანდარტიც აქედან მოდის. როცა ოც კაცს უსხამ და თითოეული პირდაპირ გეტყვის, რას ფიქრობს, სწრაფად სწავლობ, რა ღირს სუფრაზე დადება.

მას შემდეგ არაფერი შეცვლილა. არც კონსერვანტი, არც საღებავი, არც დამატებული შაქარი. ყურძენი, დრო და სისუფთავე.

დღესაც ჯერ ჩვენი სუფრისთვის ვდგამთ. მაგრამ ყოველი მოსავლიდან რამდენიმე ასეული ბოთლი შენი სუფრისთვისაა.